زنان و گفت‌وگوهای صلح| صلح با طالبان جنایت است

سها رسا

در مورد کارنامه‌ی سیاه طالبان از بزرگان خانواده شنیده‌ام. چهره‌ی پر از نفرت و عقده‌یی این گروه را بارها از پردۀ تلویزیون و شبکه‌های اجتماعی دیده‌ام. دیده‌ام که دورۀ حاکمیت طالبان با زنان چه کرد. طالبان چه‌گونه زنان را شلاق می‌زدند، کابل‌نشینان را با نخِ کاغذپران (بادبادک) سر می‌بریدند. و حال به هرجا که پای‌شان می‌رسد، انتحار می‌کنند. پل‌ها، مسجدها، مکتب‌ها، بیمارستان‌ها و دیگر مکان‌های عام‌المنفعه را منفجر می‌سازند. دیده‌ام که چه‌گونه انسان‌های بی‌گناه را تیرباران کرده‌‌اند، شاهد بوده‌ام که چه‌طور مسافران را در شاهراه‌‌ها از موتر پیاده کرده و کشته‌اند و به هیچ انسانی رحم نکرده‌اند.

حالا همین گروه، همین جنایت‌پیشه‌گان، همین کابوس‌های شبانه‌ی کودکی ما که خواب را از چشمان‌مان ربوده بودند و آسمان کابل را به یک نقاشی تیره و سیاه‌وسفید بدل کرده بودند، دم از صلح می‌زنند. حضور شوم همین گروه بود که ما از دیدن ستاره‌ها در آسمان کابل محروم باشیم و هیچ ستاره‌ی نتواند بخت سیاه ما را بخواند.
حالا همین گروه توسط حکومت «مخالفان سیاسی» خوانده می‌‌شود و با کمالِ عزت و احترام از زندان‌های کشور آزاد می‌گردند تا دست و بال تازه کشند برای قتل عام ما. حالا همین گروه آمده‌است تا برای بیش‌تر از صدهزار شهید و زخمی مژده‌ی برقراری صلح بدهد، بی آن‌که دست از کشتار و نفرت دست بکشد.

من نگرانم. نگران حضور و نگاه‌های پر از نفرت و انزجار طالبان. اگر این‌ها دوباره به افغانستان برگردند، با سرنوشت ما-زنان-چه معامله‌ای صورت خواهد گرفت. آیا این گروه به حضور پر رنگ ما جا خالی خواهند کرد؟ به فرض که صلح شد و دیگر جنگی در کار نیست، طالبان چه‌گونه می‌توانند با نفرت جمعی پا به پای جامعه به پیش بروند؟

صلح با طالبان جنایتی‌‌ست که در حق نسل پس از ۲۰۰۱ روا داشته می‌شود، نسلی که در هژده سال پسین کشته شده‌اند و دوباره برخاسته اند. نسلی که دانشگاه رفتن، رقصیدن، آوازخواندن و قدم زدن در جاده‌های کابل را تجربه کرده است.
طالبان به هیچ روی به ارزش‌های این نسل احترام نخواهند گذاشت و در پی نابودی ارزش‌های چون حق آزادی، تحصیل، کار و فعالیت زنان متنفرتر و عقده‌یی‌تر از گذشته پیش خواهند رفت تا به امارت اسلامی‌شان دست یازند.

نگرانم که با آمدن طالبان، نسل ما و پس از ما دیگر نمی‌تواند درس بخواند، به مکتب برود، موسیقی بشنود و یا در کافه‌‌های شهرنو و پل‌سرخ در یک عصر آفتابی همه تن گوش شود و احمدظاهر بشنود.
نسل ما با شعر، موسیقی و رمان بزرگ شده‌اند، گرفتن تعلقات این نسل به واسطه طالبان جنایت است.
بنابراین، من مخالف صلح با طالبان استم. این گروه باید به صورت جمعی در دادگاه‌های ملی و بین‌المللی به‌خاطر جنایتی که مرتکب شده‌اند، محاکمه شوند. من و نسل ما به هیچ روی نمی‌خواهیم دوباره زیر فرمان شلاق طالبان در حبس خانه‌گی زنده‌گی کنیم.

 

نمایش بیشتر

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

نوشته های مشابه

بستن