بیماران برای گرفتن ویزای پاکستان ستاره می‌شمرند

صدها بیمار افغانستانی در بیرون از سفارت پاکستان، جایی که توسط سیم‌های خاردار احاطه شده است و هیچ سایه‌بانی برای محافظت از باران و گرد و غبار ندارد، روزها و شب‌های‌شان را برای گرفتن ویزای پاکستان سپری می‌کنند.

عبدالله جان که پس از سه روز انتظار خودش را در صف اول مراجعه‌کننده‌گان ویزا- جایی که بوی بد کثافات بر جا مانده از مراجمعین هر آدم سالمی را می‌آزاد، ایستاده است.

او مرد ۷۰ سالۀ ضعیفی‌ست که به دروازه تکیه‌زده و با دو دست خود میله‌های فلزی را محکم گرفته است و برای باز شدن دروازۀ سفارت لحظه‌شماری می‌کند.

عبدالله جان سه روز می‌شود که پشت دروازه‌های بستۀ سفارت پاکستان انتظار می‌کشد. او می‌گوید که فردا نوبت ملاقاتش خواهد رسید. او برای گرفتن ویزا چندین ساعت را به وسیلۀ بس‌های فرسوده و کهنۀ شهری از کاپیسا تا کابل سفر کرده است.

چشمان کم‌نورش روایتی از درمانده‌گی او دارد. عبدالله جان می‌گوید: مدتی‌ست که بیمارم و از درد شدید اذیت می‌شوم؛ به سختی می‌توانم چیزی را بخورم. پزشکان در افغانستان نتوانستند بیماری‌ام را تشخیص بدهند، برای همین تصمیم گرفتم تا جهت درمان به پاکستان بروم.

عبدالله جان، بیمار

سیستم صحی در افغانستان غیر موثر و ناکاراست. دولت سالانه تنها ۳ درصد بودجۀ خود را در سکتورهای صحی به مصرف می‌رساند که این رقم سالانه برابر به ۵ دالر برای هر یک از ۳۷ میلیون شهروند این کشور است.

داکتر وحید مایار، سخن‌گوی وزارت صحت‌عامه افغانستان می‌گوید:  مشکل اصلی ما در افغانستان امنیت است. بیش‌ترین بودجۀ حکومت افغانستان صرف تأمین امنیت می‌شود. این بدین معناست که ۷۰ درصد تمام مراقبت‌های صحی در افغانستان باید از هزینه شخصی مردم پرداخته شوند.

سازمان ملل گفته است که در سال گذشته، ۳۱۳۵ مرکز صحی در افغانستان فعال گردید تا به ۸۷ درصد مردم این کشور مراقبت‌های صحی را ارائه کنند، اما به دلیل خدمات بی‌کیفیت و غیرمجهز، بیماری بیش‌تر مردم در این مراکز قابل تشخیص نیست و افرادی مثل عبدالله جان که بیماری‌شان به‌گونۀ درست تشخیص نمی‌شود، با دنیایی از نگرانی و تهدید به زنده‌گی پر از درد خود ادامه می‌دهند.

داکتر رامین فرامرز، جراح اورتوپیدی با اشاره به مشکلات موجود در بخش صحی می‌گوید: یکی از مشکلات ما در بخش جراحی نبود برق منظم و کافی است. زمانی ‌که برق‌ها در جریان جراحی قطع می‌شود، ما نمی‌توانیم ماشین را اداره کنیم و حتی بدتر از آن، این مشکل خطرات ناگوار و غیرقابل پیش‌بینی را برای مریض به بار می‌آورد.

سال گذشته سفارت پاکستان و قنسلگری آن، در مجموع به تعداد ۶۱۷۳۱ ویزای صحی صادر کرد. گفته می‌شود که روزانه در حدود ۵۰۰۰ درخواست ویزای صحی به این سفارت داده می‌شود که از این میان ۱۴۰۰ ویزای آن از سوی این سفارت صادر می‌گردد.

زاهد نصرالله خان، سفیر پاکستان در افغانستان می‌گوید: تشخیص بیش‌تر امراض به خصوص بیماری‌های مرتبط به قلب و کلیه در افغانستان صورت نمی‌گیرد که سالانه در حدود ۱۰۰۰۰۰ بیمار افغانستانی جهت تداوی به پاکستان مراجعه می‌کنند.

او می‌افزاید: هر چند ارائه آمار دقیق در این رابطه مشکل است؛ چون شماری از افغانستانی‌ها ممکن است برای تجارت به پاکستان سفر کنند و در پهلوی آن حین سفر به بیمارستان نیز مراجعه کنند.

در گذشته، اخذ ویزای پاکستان آسان بود، اما در سال‌های اخیر به دلیل محدودیت مرزها و قوانین پاکستان، گرفتن ویزا دشوار شده است.

محمد سید مردی که در ننگرهار-نزدیکی مرز پاکستان- زنده‌گی می‌کند، در حالی ‌که زیر سایه درخت میوه پاهایش را دراز کرده بود، می‌گوید: محدودیت مرزها برای شمار زیادی از مردم می‌تواند تهدید جانی باشد؛ همسایۀ ما، دوست خوب مادرم به دلیل مشکل کلیه مرد؛ چون وقت کافی وجود نداشت که برای او پاسپورت و ویزای گرفته شود.

سید ۲۶ سال عمر دارد، اما در ظاهراً بزرگ‌تر به نظر می‌رسید. او در حالی که نسخه و خریطۀ داروهایش روی زانویش بود، گفت که خودش نیز چندی پیش از پاکستان، جایی که جراحی کلیه انجام داده بود، برگشته‌است. پاسپورت او پر از تاپه‌های سفارت پاکستان بود.

او می‌گوید که برای گرفتن پاسپورت ۱۰۰۰۰ روپیه مصرف کرده است و برای تسلیم شدن آن باید به کابل می‌آمد. «با این‌که ویزا به‌طور رایگان داده می‌شود، اما پروسۀ درخواست آن طولانی‌ست.» عمل جراحی او در نزدیکی شهر پیشاور صورت گرفته است و او تقریبن بدون آزمایش‌های متعاقب و هزینۀ سفر، ۵۰۰۰۰ افغانی را جهت جراحی کلیه‌های خود به مصرف رسانده‌است.

در بیرون سفارت پاکستان-مکانی که در یک موقعیت شلوغ پای‌تخت واقع شده‌است- صدها مرد برای یک شب سرد آماده می‌شوند. هرچند این قضیه برای زنان کمی متفاوت‌تر است. چند صف و اتاق‌های جداگانه برای درخواست‌کننده‌گان زن اختصاص داده شده است. بیش‌تر از این زنان صبح صادق خودشان را به این‌جا می‌رسانند و اقلیت دیگر که توان آمدن در نیمه‌شب را به این‌جا ندارند، شوهران و یا بسته‌گان‌شان برای اخذ ویزا جا خالی می‌کنند.

مردی که به دلیل مشکلات ستون فقراتش روی ویلچر نشسته است و به کمک درخواست‌کننده‌گان دیگر متکی است، می‌گوید: آن‌ها-درخواست‌کننده‌گان ویزا- من را کمک می‌کنند که از طرف شب روی زمین دراز بکشم. او می‌گوید که برای شب تنها یک تکه مقوا و یک پتو با خود آورده است. «بعضی از درخواست‌کننده‌گان ویزا سخت مریض اند، آن‌ها باید در بیمارستان می‌بودند و شما می‌توانید رنج کشیدن آن‌ها را در شب ببنید و بشنوید.»

مثل او افراد زیادی استند که از ساحات دورافتاده به این‌جا آمده‌اند و سواد کافی ندارند، به همین دلیل برای پر کردن درخواستی‌های ویزای‌شان به دکان‌های کنار سفارت می‌روند و در بدل ۱۰۰ افغانی فورمه‌های درخواستی‌شان را خانه‌پوری می‌کنند.

یکی از محافظان خط مرزی تورخم می‌گوید: یک راه دیگر برای رفتن به پاکستان نیز برای آمد و شد مریضان وجود دارد که مسافران باید به‌گونه غیرقانونی از آن  سفر کنند و مریض‌شان را برای درمان به بیمارستان برسانند. او که از آوردن نامش در این گزارش خودداری می‌کند، می‌گوید: آن راه، شلوغ‌‌ترین بندر ورود بین دو کشور است.

«ما با همکاران پاکستانی خود در دیگر بخش‌ها صحبت کرده‌ایم و زمانی که یک شخص در یک وضعیت تهدید آمیز و عاجل و بدون اسناد به این جا می‌رسد، ما به آن‌ها اجازه عبور می‌دهیم.»

منبع: روزنامۀ گاردین

نمایش بیشتر

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

نوشته های مشابه

بستن