خشونت علیه زنان؛ پدیده‌ای عام در دانشگاه کابل

آرزو آسنات

وجود گروه‌های افراط‌گرا و حامی داعش در میان شماری از استادان و دانش‌جویان دانشکده شرعیات حرف تازه‌ای نیست و بارها نگرانی‌ها از این بابت در رسانه‌های و مراجع امنیتی مطرح شده‌است. عقاید افراطی که از سوی شماری از استادان و دانش‌جویان این دانشکده ترویج و گاهی تحمیل می‌گردد، هرازگاهی سبب چالش‌ها و حتی درگیری‌ میان دانش‌جویان گردیده و ناملایمات قومی و مذهبی را به میان آورده‌است که یکی از نتایج بد آن بسته شدن دروازۀ خواب‌گاه به روی جوانانی است که با هزار امید راهی کابل و دانشگاه کابل می‌شوند.

گرچند مشت نمونه خروار نیست، اما می‌خواهم اشاره‌یی داشته باشم به یکی از استادان این دانشکده که چندی پیش به جرم ارتباط داشتن با گروه داعش و ترویج عقاید داعشی بین دانش‌جویان دست‌گیر و روانۀ زندان شده بود که متاسفانه با حمایت همین افراطیون و سربازان‌شان در دست‌گاه عدلی و قضایی کشور دوباره آزاد و از همه بدتر هنوز هم به عنوان استاد در این دانشگاه مشغول کاشتن تخم بی‌اتفاقی و افراطیت بین دانش‌جویان این دانشگاه است.

هنوز به یاد دارم ساعت‌های درسی‌ را که به‌جای آموزه‌های اخلاق و درستی در اسلام،  بحث‌های سیاسی و مذهبی از سوی این استاد دامن زده می‌شد و در طول هفته‌های اخیر سمستر فقط با خواندن عنوان‌های چپتر، درس‌های ثقافت را به پایان می‌رساندیم؛ چون در ساعت‌های درسی ثقافت روی محتوای کتاب نه؛ بلکه روی جنگ ایران و امریکا، نماز و مراسم‌های پیرو‌ان مذهب جعفری، لباس، مو و ریش پسران و دختران، تقبیح ارزش‌های دموکراتیک و آزادی‌بیان، برتری‌های قومی و حتی نقد رهبران قومی به خصوص هزاره بحث صورت می‌گرفت.

برای من که تازه وارد دانشگاه شده‌ بودم و بویی از افراطیت، تعصب و تفرقه‌های قومی و مذهبی نمی‌بردم، حرف‌های این استاد یک پیام را برایم ابلاغ می‌کرد که باید به انسان‌ها از دید قومی و نژادی دید و آنان را براساس مذهب‌شان وزن نمود. او بارها در صنف مردم شیعه را احمق و کافر می‌خواند و می‌گفت که مردم شیعه به خدا باور ندارند و چوب (علم سخی) را پرستش می‌کنند.

او به دانش‌جویان می‌گفت که شیعیان از علی طلب بخشش می‌کنند و هر وقت دعا می‌کنند، به جای این‌که از خداوند روزی و یاری بخواهند از علی و حسین می‌خواهند. اگر راه‌اندازی چنین بحث‌هایی و تعریف اشتباه از ارزش‌های یک فرقه مذهبی، ترویج افکار داعشی نیست، پس چیست؟

 

دختران بارها براساس لباس و پوشش‌شان نمره داده‌ می‌شدند و همیشه مورد تحقیر شماری از استادان و دانش‌جویان دانشکده شرعیات قرار می‌گرفتند. هیچ‌گاه فراموش نمی‌کنم روزی را که یکی از استادان دانشکده شرعیات در صنف درسی به لحنی تحقیرآمیز گفت که دختران امروزی با کمک پدر و برادرشان شلوارهای‌شان را می‌پوشند.

اختلال درس‌ها در دانشگاه کابل از سوی شماری از دانش‌جویان و استادان این دانشکده موضوع دیگری‌ست که بسا قابل نگرانی می‌باشد، تا جایی که بارها شاهد دست گرفتن پرچم داعش در گردهمایی‌های دانش‌جویان این دانشکده بوده‌ایم و بارها صدای مرگ بر دموکراسی و آزادی بیان از بلندگوی دانش‌جویان این دانشکده شنیده شده‌است.

بارها گفته ‌شد که در مسجد خواب‌گاه دانشگاه کابل از سوی شماری از استادان شرعیات و دانش‌جویان آن درس افراطیت داده می‌شود و در خواب‌گاه از رفت و آمد افراد غیر مسوول و افراطی جلوگیری نمی‌شود، اما با این وجود به‌خاطر غفلت مسوولین جلوی هیچ یک آنان گرفته نشد تا جایی که شاهد چندین جنگی مذهبی و قومی در خواب‌گاه بودیم که منجر به کشته شدن دانش‌جویان زیادی گردید.

بارها از زبان هم‌صنفانم شنیدم که استادان شرعیات در مسجد خواب‌گاه دانشگاه کابل دانش‌جویان را ترغیب به افراطیت می‌کنند و بحث‌های قومی و مذهبی را دامن می‌زنند و این موضوع زمانی در شبکه‌های اجتماعی دست به دست می‌شد و نگرانی عام و خاص را برانگیخته بود. اما وقتی این موضوع به اوج می‌رسید تا به آن پرداخته شود؛ این گروه با سوءاستفاده از عقاید دینی مردم و داغ جلوه دادن مسایل دیگر، موضوع ترویج افراطیت‌شان را به حاشیه می‌کشانیدند که بی‌تردید در عقب آن دست‌های حمایت‌گر و مشاوران متخصصی بازی می‌کنند.

گردهم‌آیی دانش‌جویان دانشکده شرعیات با پرچم داعش و طالب

حتی اگر برای یک لحظه تصور هم ‌کنیم که تمام جنگ‌های مذهبی و قومی که در خواب‌گاه دانشگاه کابل اتفاق افتاد هیچ ربطی به تبلیغ شماری از استادان شرعیات و افراطیونی که لباس دانش‌جویی دارند، ندارد؛ پس چرا پس از بسته شدن درِ خواب‌گاه دامنه جنگ‌های مذهبی بین دانش‌جویان برچیده شد؟ چرا در دانشکده‌هایی که افراطیت و عقاید داعشی سایه نینداخته‌است، پای جنگ و گفت‌وگوهای مذهبی دخیل نیست؟

 

از همۀ این‌ها که بگذریم تحقیر و اذیت دختران از سوی شماری از استادان و دانش‌جویان این دانشکده هم حرف تازه‌ای نیست. بارها زمانی که با هم‌صنفان پسر خود در صحن دانشگاه جمع می‌شدیم، آزار و اذیت دانش‌جویان این دانشکده شروع می‌شد. دانش‌جویان این دانشکده تبدیل شده‌ بودند به استخبارات دانشگاه و هر جایی که گروه پسران و دختران دیده می‌شد، نیروهای استخباراتی دانشکده شرعیات آن جا پیدا می‌شدند. آن‌ها تنها با جمع دختران و پسران مشکل نداشتند، بلکه به لباس و طرز پوشش دختران و حتی با حضور آنان نیز مشکل داشتند و شاهد گردهمایی‌های آنان در ایام ماه مبارک رمضان نیز بودیم. اکثر دانش‌جویان این دانشکده با نگاه افراطی به دانش‌جویان دختر نگاه می‌کردند و همیشه با استفاده کلمات رکیک و زشت دانش‌جویان دختر را تحقیر و اذیت می‌کردند و سبب دل‌سردی آنان از درس و تعلیم می‌شدند و برای تعدادی از آنان این روش بسنده نبود و با فرستادن اخطار و تهدید به دختران، افکار افراطی‌شان را پیاده می‌کردند.

تعدادی از استادان این دانشکده هم که از گفتن این که صنف دختران و پسران باید جدا شود؛ خسته نمی‌شدند، دختران را مانع اصلی پیش‌رفت پسران می‌دانستند. حالا وقتی استادان این دانشکده بارها در پی جدا ساختن دختران و پسران هستند، شاگردان آنان حق ندارند در صحن دانشگاه دست به محکمه صحرایی دختران بزنند؟

بدتر از همه این‌که وقتی فردی می‌آید و حقایق آنان را برملا می‌سازد، بر او تاپۀ کفر و داشتن ارتباط با امریکا و تن‌فروشی می‌زنند. وقتی در صفحات اجتماعی در این باره می‌نویسی، افراطیونی که ترس برملا شدن رازهای‌شان را دارند، با استفاده از عقاید مردم بر تو می‌تازند و وقتی نظری در جایی در این مورد می‌نویسی، با اخطارهای پی در پی و اخطار این که به خانواده‌ات ضرر می‌رسانیم، جلو تو را می‌گیرند.

 

لت و کوب و تحقیر بصیره اختر از سوی دانش‌جویان دانشکده شرعیات من را واداشت تا صدایم را بلند کنم و تجربیات دانشجویی خود را بازگو کنم. این تنها گوشه‌یی از تجربه‌های دانشگاهی یک دختر است و اگر مقامات در وزارت تحصیلات عالی می‌خواهند جلو افراط‌گرایی در دانشگاه کابل گرفته شود و دانشگاه به شکل واقعی آن یک محیط اکادمیک و مصوون برای جوانان باقی بماند، باید روی مواد درسی ثقافت تجدید نظر کنند و کنترول همه جانبه را در ساعت‌های درسی ثقافت اعمال کنند.

ما به عنوان دختران و فرزندان این سرزمین به اعتراض‌مان مبنی بر دادگاهی شدن عاملین خشونت علیه بصیره ادامه خواهیم داد. سرانجام حق پیروز خواهد شد و پایه‌های افراطیت به زمین خواهد خورد.

 

نمایش بیشتر

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

بستن