سیاست افغانستان عرصۀ حضور بی‌چشم و روهاست

آیا حنیف اتمر یکی از اضلاع جدی انتخابات ریاست جمهوری پیش‌رو در افغانستان است؟ به نظر می‌رسد جواب آری‌ست؛ چون او تاکنون موفق شده است مردم افغانستان را قانع کند که او و اشرف غنی مهم‌ترین رقبا و گزینه‌های انتخابات هستند. نوع و اندازه مصرف او برای کمپین انتخاباتی‌اش چشم‌گیر است. تلاش ویژۀ اتمر برای حضور در همه جا نیز قابل توجه است. او زمانی نزدیک‌ترین و اثرگزارترین فرد در تیم اشرف غنی بود، حالا در همه رسانه‌هایش به اشرف غنی می‌تازد. فیسبوک جولان‌گاه تیم تبلیغاتی اوست. اوست که برای دفاع از عطامحمد نور به بلخ می‌رود. همان نوری که خود اتمر نقشۀ برکناری و کاهش قدرتش را طرح‌ریزی و اجرا کرد. او، بنا به گفته اطرافیانش از مرموزترین، مزورترین و بی‌رحم‌ترین مردان سیاسی افغانستان است. او با مصداق‌های زیادی کاملن پیرو روش «هدف، توجیه‌گر وسیله» است. او اولین فردی است که سعی کرد تا برای از بین بردن شکل مدنی اعتراضات از خشونت و ترور فزیکی افراد استفاده کند و در این کار موفق نیز بود. همه مردم افغانستان به خاطر می‌آورند که چطور ایده‌ی او برای استفاده از کانتینر و حملۀ تروریستی توانست دولت اشرف غنی را از شر هزاره‌ها نجات بدهد. هم او بود که با انفجارهای عجیب و غریب سران فرهنگی، سیاسی تاجیک را چنان هراسان کرد که از خیر جنبش «رستاخیز» بگذرند.

سیاست افغانستان عرصۀ حضور بی‌چشم و روهاست. می‌بینیند که همین مرد با این سابقه هراس‌ناک یک‌شبه تبدیل به مردی مطهر و لایق مسوولیت کلان دولتی شده است. پولش به حساب فیسبوک می‌رود و ضررش به جان مردم افغانستان. این روزها خبری منتشر شده است که حنیف اتمر از ورود به امریکا منع شده است؛ ممنوعیتی که به سبب اقدامات و ارتباطات تروریسی او وضع شده است. هر چند دست‌گاه تبلیغاتی اتمر سعی کرد تا این خبر کم‌رنگ شود، اما حالا همه خبر دارند که حمدالله محب،‌ حنیف اتمر و در آینده‌ای نزدیک اشرف غنی در لیست محرومین از امریکا قرار خواهند گرفت. اگر چه اتمر از پشتیبانی قوی روسیه برخوردار است، اما با نبود امریکا به عنوان منبع مالی گروه اشرف و اتمر این دو نفر را بلا خواهد زد. روند دموکراسی در افغانستان تنها وقتی شتاب خواهد گرفت که رفتار مردم این کشور به سمت دمووکراتیک شدن پیش برود. لازم است که مردم و نسل جوان افغانستان تجربه و واقعیتی که در مورد اتمر و حرص او برای دست‌یابی به قدرت نامحدود را نادیده نگیرند و از تجربه چهارسال پیشین درس عبرت گرفته در انتخاب‌های‌شان تجدید نظر کنند که اگر چنین شود آنگاه می‌بینیم که چه‌طور کشور از آسیب‌های حضور دو سیاست پیشۀ خیانت‌کار در امان خواهد ماند.

عبدالله نجاتی

نمایش بیشتر

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

بستن