سیارۀ دوست‌داشتنی ما کجاست؟

«تخت‌خواب در کنار صحنه قرار دارد. صحنه تاریک است. صدای موزیک آرام و دل‌نشین در فضا پخش می‌شود. خانم جوان از سمت چپ صحنه دور می‌خورد و بالای تخت خواب می‌رود و چراغ را روشن می‌کند. کودک سرش را بلند می‌کند و لبخندی به خانم می‌زند. خانم پیشانی کودک را می‌بوسد. خانم: عزیزم بیا برایت داستان شهزادۀ کوچک را قصه کنم.»

شروع اجرای تیاتر «سیارۀ دوست‌داشتنی ما کجاست؟» در دانشگاه کابل، دانشکدۀ هنرهای زیباست که از سوی «مرکز مطالعات پل» راه‌اندازی گردیده است. نمایش‌نامۀ «سیارۀ دوست‌داشتنی ما کجاست؟» تلفیقی‌است از داستان شاهزادۀ کوچک، حکایت «اوزوم، عنب، انگور» مثنوی معنوی مولانا و رقص سماع.

کسی که داستان شاهزادۀ کوچک را خوانده باشد و یا داستان‌های مثنوی معنوی را شنیده/ خوانده باشد-منازعت چهار کس جهت انگور که هر یکی آن را به نام دیگر فهم کرده بودند- به نیکی می‌داند که پیام تیاتر «سیارۀ دوست‌داتنی ما کجاست؟» پیوستن به فرهنگ انسان‌دوستی و انسان‌زیستی است.

اقتباس این نمایش‌نامه را بانو زرغونه حیدری به عهده داشت و بازی‌گری آن را نعیم ایوبی، عاطفه حسینی، فاطمه توکلی، طیبه سادات، حسین منیر، حسین امینی، زمان نادری، عاصف آقسو، مهرگان منتظر، حنا حیدری، یونس آشنا، ادریس ایس و نرگس.

آنتوانت دوسنت اگزوپری، نویسندۀ داستان شاهزادۀ کوچک، ماجراجویی‌ست که با زنده‌گی خود بازی می‌کند؛ اما از آن‌هایی نیست که زنده‌گی دیگران را به بازی بگیرد. اگزوپری خلبانی بود که سیارۀ صلح را دوست داشت. پرواز را دوست داشت و در یک کلام زنده‌گی را دوست داشت.

این نمایش‌ نیز با اقتباس از محتوای بشردوستانۀ شاهزادۀ کوچک تهیه شده است. پس از سیر و سیاحت در سیارۀ صلح و انسانی و پایان داستان شاهزاده کوچک، نمایش حکایت مثنوی معنوی شروع می‌شود.

یک درم‌تان می‌شود چار المراد/ چار دشمن می‌شود یک ز اتحاد

«اوزوم، عنب، انگور» حکایتی است از مثنوی معنوی مولانا که جدال انسان‌ها را بر سر ناآگاهی و نافهمی حقیقت تمثیل می‌کند. همان‌گونه که مولوی در این حکایت انسان را برای پذیرش انسان دیگر فرا می‌خواند، نمایش‌ «سیارۀ دوست‌داشتنی ما کجاست؟» نیز انسان‌ها را برای رسیدن به کمال آشتی و بشردوستی فرا می‌خواند.

پایان برنامه فرا می‌رسد و آواز شجریان با ترانۀ «بنمای رخ که باغ گلستانم آرزوست/ بگشای لب که قند فراوانم آروزست» سکوت سالن را می‌شکند و نمایش درویشانۀ رقص سماع اجرا می‌شود.

یاسین نگاه، مسوول مرکز مطالعات پل غرض از این نمایش را ترویج و گسترش تساهل و مدارا توصیف می‌کند و می‌گوید: هدف از این نمایش، رساندن پیام هم‌دیگرپذیری و برابری و بردباری برای مردم ماست.

بردیا کاویانی ناظر فنی این تئاتر بود. او می‌گوید: انسان هر لحظه می‌تواند به کودک درون خویش پناه ببرد و زنده‌گی را دور از قضاوت دیگران به‌سر برد. بردیا هدف از این نمایش را دعوت آدمیان به درستی، راستی، به‌زیستی و مدارا کردن با دیگری عنوان می‌کند.

سینا محب

نمایش بیشتر

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

نوشته های مشابه

بستن