در گفتمان ملی هنر چه گذشت؟

خبر گفتمان ملی هنر افغانستان به تاریخ (بیست‌و پنج حوت سال ۹۷) در ارگ ریاست جمهوری دل هنرمندان زیادی را شاد کرد و امید و آرزوهای تازه را در دل‌های شان به شگفتن داد. تمام هنرمندانی‌ که در شش بخش هنری( سینما، تئاتر، عکاسی، نقاشی، خطاطی و موسیقی) اشتراک کرده بودند، همه در مورد ایجاد فضای تازه‌تر هنری توسط دولت‌مردان و مسوولان این بخش از یادرفته که سال‌های سال می‌شود خبری از پیش‌رفت و دست‌آورد در آن دیده نمی‌شود، فکر می‌کردند. من که یکی از اشتراک کننده‌گان این پروژه (گفتمان) بودم، می‌دیدم هنرمندان تک تک‌شان خواست و برنامه‌های معقول داشتند که باید در حضور رییس جمهور بیان می‌کردند تا مرحمی برای زخم‌های‌شان پیدا کنند. بزرگ‌ترین و مهم‌ترین مشکلات و چالش‌های‌شان «مصئونیت جانی، شغلی، درج واژۀ هنرمند در شناسنامه‌های‌شان، ایجاد خانۀ هنر در هر ولایت، ایجاد گالری‌های هنری در مرکز و ولایات، ایجاد سالون تئاتر و سینماهای معیاری در مرکز و ولایات به منظور اجرا، پخش و نشر تئاتر و فیلم‌های افغانی، تجدید صندوق هنر در مرکز، ایجاد دانشگاه هنر در کابل و دیپارتمنت‌های هنر در دانشگاه‌های ولایات، ضرب مدال به‌نام هنرمندان و تفویض آن به هنرمندان جوان و موفق در عرصۀ هنر و چند خواست مهم دیگر بود»

اما در روز سوم تمام خواسته‌ها و برنامه‌های هنرمندان نقش بر آب شد. آرش بارز با هم‌کاری دست‌یار خاص شخص رییس‌جمهور دو روز اول این برنامه را رهبری می‌کردند و در جریان گفتمان دو روزه که هنرمندان همه باهم نشسته، در مورد چالش‌های همه‌گانی این صنف مهم فرهنگی می‌پرداختند، برخوردهای آرش بارز و هم‌کارانش به نحوی بود که گویی در چند مورد خاص که جناب رییس‌جمهور علاقه‌مند است، تاکید شود. همه چیز طوری معلوم می‌شد که گویا بیرون از این نکات سخن گفتن، جزای بسا بزرگ در پی دارد. در پایان روز دوم از تمام خواسته‌های هنرمندان گزینش و لیست شد تا در روز سوم به سمع رییس‌جمهور برسانند؛ ولی دست‌‍یاران خاص رییس جمهور با تمام فضولی این لیست را فشرده کرده، به سه مورد محدود کردند. این برخورد و نوع دید به احساسات هنرمندان لطمه وارد کرد و با مشتی از ناامیدی و یاس از سوی نزدیکان رییس جمهور روبه‌رو شدند. از تمام خواست‌های هنرمندان که یک لیست طویل تشکیل شده بود، فقط سه گزینه قابل تطبیق که پروژۀ آن قبلن گرفته شده بود، انتخاب شد. پولی که در این پروژه از خرچ هتل تا سایر ضروریات دیگر هنرمندان مصرف شده بود، بسیار زیاد بود. با این پول می‌شد به چالش‌های جدی‌تر رسیده‌گی کرد.

اختلاس و پول‌ربایی

لیستی که از جانب دست‌یار خاص شخص رییس‌جمهور به ریاست جمهوری ارایه شد، بیشتر از ۵۰۰ نفر بود؛ ولی افراد حاضر در این گفتمان به کم‌تر از ۳۰۰ نفر می‌رسیدند. حد میانۀ مصرف یک نفر در این گفتمان به ۵۰۰۰۰ افغانی می‌رسید، اگر با این حساب پیش برویم، حدود ده میلیون افغانی در این گفتمان اختلاس شده است. این رقم فساد در کشوری که همه چیز دارد جز فرهنگ، فاجعه‌ست. اولین و مهم‌ترین خواست تمام هنرمندان صلح و آرامش سرتاسری بود که در این مورد سخنی رانده نشد. در کشوری که بزگ‌ترین مسأله، مسألۀ امنیت و اقتصاد باشد و مردم آن زیر خط فقر زنده‌گی کنند، مصرف میلیون‌ها افغانی در یک گفتمانی که اصلن نتیجه ندارد و بد فرهنگی را ترویج می‌کند، نیاز نیست. رییس جمهور با این نوع فعالیت‌ها می‌خواهد تمام ناکامی‌های و نارسایی‌‌ها خود را نادیده بگیرد و از کنار تمام اشتباهات سیاسی، فرهنگی، اجتماعی و… خود به راحتی بگذرد؛ اما شعور سیاسی مردم افغانستان به جایی رسیده است که می‌توانند بفهمند که پشت هرسخن این سیاست‌مدار ناکام، حیله و فریب نهفته است.

ثنا نور

نمایش بیشتر

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

نوشته های مشابه

بستن